شرح تصویر: عکس یک آذرگوی که در 21 مرداد 1385 توسط پیر مارتین (Pierre Martin) از آرنپریور، انتاریوی کانادا گرفته شده است.

نبع بارش شهابی پرساووشی، دنباله دار swiff-tuttleاست . اگرچه دنباله دار هیچ جای نزدیک به زمین نیست، دم دنباله دار مدار زمین را قطع می کند. ما هر سال در ماه آگوست (مرداد-شهریور) از درون آن عبور می کنیم. ذرات ریز با جو زمین با سرعت  132000 مایل در ساعت  (212433 کیلومتر بر ساعت) برخورد می کنند. در این سرعت حتی یک ذره کوچک از غبار هم هنگام از هم پاشیدن، خط روشنی از نور یا همان شهاب تولید می کند. از آنجا که شهابهای دنباله دار swiff-tuttle از صورت فلکی پرساووش خارج می شوند، به آن بارش پرساووشی گویند.

توجه: در ادامه متن همه زمانه زمانهای محلی هستند؛ 9 شب یعنی 9 شب به وقت محلی که در آن زندگی می کنید.

نمایش بین ساعت 9 و 10 شب یکشنبه 21 مرداد هنگامیکه برساووش از شمال شرق طلوع می کند آغاز می شود. این زمانی است که باید به زمین خراشهای (Earth grazer) برساووشی نگاه کرد– شهابهایی که از افق می رسند و مانند سنگی که روی سطح یک دریاچه می پرد، به فراز جو می روند-.

کوک می گوید: « زمین خراشها بلند، کند و رنگی هستند. آنها از زیباترین شهابها می باشند.» او می گوید که شاید در یک ساعت تماشا حداکثر تعداد کمی از آنها را ببینید، اما دیدن حتی یکی از آنها می تواند تمام طول شب را با ارزش کند.

هرچه شب پیش می رود، پرساووش بالاتر آمده و نرخ بارش شهابها به تعداد زیادی افزایش می یابد. در ساعت 2 صبح دوشنبه 22 مرداد چند دوجین از شهابها در هر ساعت ممکن است از آسمان عبور کند. اوج بارش در نزدیکی های طلوع خورشید رخ می دهد که در آن نرخ بارش ممکن است به بیش از یک شهاب در دقیقه برسد.

کوک برای رسیدن به بهترین نتیجه توصیه می کند: « از نورهای شهر دور شوید. درخشانترین شهابها در شهر نیز دیده می شود، اما شهابهای کم نورتر فقط در خارج شهر قابل رویت هستند. زمان مناسبی است تا به خارج شهر بروید.»